Mount Washington

We waren in de zomervakantie al in de White Mountains. Omdat het daar zo leuk is, hebben we opa Wout en oma Gepke er mee naartoe genomen. Natuurlijk zijn we eerst naar de Lost River gegaan om door de grotten te kruipen. Oma deed er ook een paar, heel stoer van haar. Geslapen hebben we in een hele leuke inn. Opa en oma hadden een cottage. Dat is een klein huisje met een bed, een balkon en schommelstoelen. Er waren heel veel kinderen om mee te spelen en 's avonds was er vuurwerk, omdat er iemand jarig was. Daarna mochten we buiten marshmallows roosteren. De volgende ochtend zijn we Mount Washington opgereden. Dat is de hoogste berg in het noorden van Amerika, bijna 2000 meter, zei papa. De weg omhoog is heel stijl en eng. Er zijn geen muurtjes, dus je kijkt zo in de afgrond. Oma vond het heel eng. Ik ook een beetje. Beneden was het lekker warm weer, boven vroor het zowat en er stond een keiharde wind. Daar hadden we eigenlijk geen kleren voor bij ons. Dus het was snel uit de auto, papa en ik op slippers en korte broek, rennen naar het restaurant met uitzicht. En na de hotdog deze snelle foto. Opa en oma hadden het te koud, die liepen al door. Daarna hebben we nog wat watervallen bezocht. Ik ben 1 keer echt in de beek gegleden, waardoor mijn broek nat was en mijn schoenen, en een keer bijna. Beren hebben we dit keer niet gezien, en weer geen moose. Arme mama. Next time maybe!

Not moose, a bear!

Nou had ze al een coyote gezien, en een rabbit, racoon, eekhoorn en een hert, maar moose stonden nog hoog op het verlanglijstje van mama. De eerste dagen van de vakantie gingen we naar de White Mountains - weinig wit hoor, in vergelijking met de Mont Blanc vorig jaar - wel heel veel watervallen, spannende grotten en misschien wel moose. We zijn eerst naar de Lost River geweest. Mooie naam vind ik. Over de kloof met waterval zijn allemaal bruggen gebouwd en er zijn heel veel grotten die je kunt bezoeken. Alle grotten hebben namen. De spannendste was de lemon squeezer. Zo krap dat hele dikke mensen er niet doorheen kunnen, maar wij wel:-) Kruipend op ons buik, dat dan weer wel. En daarna wilde mama moose zien. Bij dusk en dawn kan dat, las ze in de reisgids. Dus wij bij dawn het bos in. Geen moose in sight, wel dacht papa na tien minuten lopen dat hij iets zag kijken naar ons. "Daar", wees hij. "Boven tussen de bomen, iets met oren." Mama keek ook, zoomde in met de camera en schrok. "Een beer," fluisterde ze. "Wegwezen!" Er zitten zwarte beren in Amerika en ook in de White Mountains. En wij hebben er een gezien. Gelukkig deed hij niks. Stoer is het wel.