Big lobster

Ook in Plymouth kun je overal lobster eten. Hier sta ik er in eentje. In Boston zijn overal lobster restaurants aan de haven, zoals de 'barking lobster'. Mama vindt dat grappig. 'Net als de 'blaffende vis' in Amsterdam, zegt ze dan. Ik vind het zielig. Die lobsters in restaurants hebben plakbandjes om hun scharen en ze zitten in een aquarium. De kok tilt ze altijd gelijk uit het water als ik langsloop, maar ik wil ze helemaal niet zien. En ik wil er helemaal niet aan denken wat er nog meer met die beesten gebeurt in het restaurant. Voor mij geen vis en liefst ook geen vlees, maar in een neplobster staan vind ik wel ok.

Fried Clam

Hier zijn we aan de haven van Plymouth. We waren er al eerder met opa Jan en oma Sjaan. Indianen kijken. Arja, Carl en Yara gingen ook. Wij gingen iets later - met zijn allen hebben we op een dakterras aan zee gegeten. Ik had een hotdog. De anderen aten vis en schelpen enzo. "Fried Clam" ziet er lekker uit, als vissticks, maar dan zitten er ineens weekdieren in. Bah. Gelukkig verkopen ze hier overal hotdogs.

Yara is er ook!

Vandaag kwam Yara. Heel vroeg. Gisteren waren we heel laat terug van de Plimouth Plantation en Cape Cod, toen vanmorgen al voor achten de telefoon ging: Yara, ze had een vliegtuig eerder. Dus waren we vanmiddag met z'n allen in Boston. Papa trakteerde op een lunch en oma op t-shirts en petjes. Ik heb hier een heel cool Boston-shirt aan. Opa heeft een nog veel coolere pet met een boot erop! O ja, voor wie niet weet wie Yara is: ze is mijn nichtje en ze heeft een jaar in Amerika gewoond. Ze blijft een poosje bij ons tot ze terug gaat naar Nederland.

Echte Indianen!

Heel eng. Vandaag zijn we naar Plimouth Plantation gegaan om te zien hoe Amerika er vroeger uitzag. Heel lang geleden kwamen hier voor het eerst Nederlanders en Engelsen aan land. Pilgrims werden ze genoemd. Ze vetrokken vanuit Leiden op een boot die de Mayflower heette. In Amerika werden ze vriendelijk ontvangen door Indianen. De achter-, achter-, achterkleinkinderen van die Indianen staan in het museumdorp. Ze zien er heel echt uit. Beetje eng zelfs. Ik kon haast niet geloven dat ze 's avonds hun spijkerbroek aantrekken om met de auto naar huis te gaan. Ik was blij dat ik in het andere deel van het museum was, waar mensen in van die pakken liepen die je op schilderijen ziet, van hoe heet hij ook al weer, o ja, Rembrandt. Voor opa namen ze allemaal hun hoed af. Iemand van 83 zagen ze bijna nooit in 1620, want ze vertelden steeds dat ze toen leefden. Ze speelden een rollenspel zei papa. Gek hoor.