Zo heet dit Indianenbeeld. Na de hoosbui vandaag geven we hem gelijk. Dat zullen jullie ook wel doen in Nederland met al dat rotweer. Het beeld staat halverwege de Mohawk trail. Dat is een oud Indianenpad naar de bergen, waar je in de winter kunt skien en in de zomer kunt raften, of allerlei Indianenspullen kunt kopen in winkels langs de weg. Het is er mooi, maar het is wel een eind rijden. Gelukkig had ik mijn Nintendo bij me:-)
Heel eng. Vandaag zijn we naar Plimouth Plantation gegaan om te zien hoe Amerika er vroeger uitzag. Heel lang geleden kwamen hier voor het eerst Nederlanders en Engelsen aan land. Pilgrims werden ze genoemd. Ze vetrokken vanuit Leiden op een boot die de Mayflower heette. In Amerika werden ze vriendelijk ontvangen door Indianen. De achter-, achter-, achterkleinkinderen van die Indianen staan in het museumdorp. Ze zien er heel echt uit. Beetje eng zelfs. Ik kon haast niet geloven dat ze 's avonds hun spijkerbroek aantrekken om met de auto naar huis te gaan. Ik was blij dat ik in het andere deel van het museum was, waar mensen in van die pakken liepen die je op schilderijen ziet, van hoe heet hij ook al weer, o ja, Rembrandt. Voor opa namen ze allemaal hun hoed af. Iemand van 83 zagen ze bijna nooit in 1620, want ze vertelden steeds dat ze toen leefden. Ze speelden een rollenspel zei papa. Gek hoor.
Vandaag zijn we naar het Minute Man Park geweest in Concord. Dat is de plek waar de Amerikaanse revolutie is begonnen. Heel moeilijk allemaal, het verhaal dat erbij hoort. Het gaat erom dat de mensen in Amerika toen vrij werden. Maar het waren geen Indianen. De Minute Man waren soldaten die heel snel een leger konden maken. Ze deden dat op een hele mooie plek, bij een brug, die onderweg naar mijn paardrijles ligt. Het is een van de belangrijkste historische plekken van Amerika zegt mama. Historisch is oud, dus misschien hebben we daarom opa Jan ermee naartoe genomen. Die is ook best wel oud. Vandaag is hij 83 geworden!
|
|
