Het was wel lang rijden gisteren, naar de Cliff Walk in Newport. Wel anderhalf uur en Vos houdt niet van autorijden. Ze is heel onrustig, maar we moesten helemaal naar een andere staat, naar Rhode Island. Dat wilden papa en mama per se, een mooie nieuwe wandeling maken. Ook leuk voor mij, zeiden ze, langs cliffen en de oceaan lopen. Autorijden is saai, maar toen we er bijna waren, werd het wel leuk. We moesten een hele hoge brug over die helemaal in de mist was. Dat was gek, want het was juist heel warm weer. Wel 36 graden. Nog gekker was het dat het aan de andere kant van de brug veel kouder was. Maar dat was wel lekker om te lopen. De wandeling was best mooi. We zagen de oceaan. Snorkelende mensen rond de cliffen en een hele mooie witte vogel. Vandaag ontdekten we dat het een grote zilverreiger was. Wij hebben een tijd naar hem gekeken hoe hij aan het vissen was, maar andere mensen vonden het niet zo bijzonder. Ze liepen gewoon voorbij. Het fijnst van de Cliff Walk was terugkomen. Niet omdat het daarmee afgelopen was, maar omdat we toen gingen zwemmen. Tenminste papa en ik. Mama moest bij Vos blijven. Vos mocht niet zonder riem op het strand. Het zeewater was een echte verrassing. Lekker warm. Best gek, want op de Nort Shore is het altijd heel erg koud. Dat komt omdat we richting het zuiden zijn gereden, vertelde papa, richting New York. De zee had hele grote golven. Er waren ook heel veel surfers. Ik vond het heel erg jammer dat we weggingen, maar misschien gaan we deze week nog een keer. Dan neem ik ook mijn surfplank mee.
Showing posts with label zilverreiger. Show all posts
Showing posts with label zilverreiger. Show all posts
Monday, July 21, 2008
Cliff Walk Newport
Het was wel lang rijden gisteren, naar de Cliff Walk in Newport. Wel anderhalf uur en Vos houdt niet van autorijden. Ze is heel onrustig, maar we moesten helemaal naar een andere staat, naar Rhode Island. Dat wilden papa en mama per se, een mooie nieuwe wandeling maken. Ook leuk voor mij, zeiden ze, langs cliffen en de oceaan lopen. Autorijden is saai, maar toen we er bijna waren, werd het wel leuk. We moesten een hele hoge brug over die helemaal in de mist was. Dat was gek, want het was juist heel warm weer. Wel 36 graden. Nog gekker was het dat het aan de andere kant van de brug veel kouder was. Maar dat was wel lekker om te lopen. De wandeling was best mooi. We zagen de oceaan. Snorkelende mensen rond de cliffen en een hele mooie witte vogel. Vandaag ontdekten we dat het een grote zilverreiger was. Wij hebben een tijd naar hem gekeken hoe hij aan het vissen was, maar andere mensen vonden het niet zo bijzonder. Ze liepen gewoon voorbij. Het fijnst van de Cliff Walk was terugkomen. Niet omdat het daarmee afgelopen was, maar omdat we toen gingen zwemmen. Tenminste papa en ik. Mama moest bij Vos blijven. Vos mocht niet zonder riem op het strand. Het zeewater was een echte verrassing. Lekker warm. Best gek, want op de Nort Shore is het altijd heel erg koud. Dat komt omdat we richting het zuiden zijn gereden, vertelde papa, richting New York. De zee had hele grote golven. Er waren ook heel veel surfers. Ik vond het heel erg jammer dat we weggingen, maar misschien gaan we deze week nog een keer. Dan neem ik ook mijn surfplank mee.
Labels:
Cliff walk,
Newport,
north shore,
Rhode Island,
zilverreiger
Subscribe to:
Posts (Atom)